Selecteer een pagina

Corona

Zomer, een zonnig terras, een Corona biertje en een schaaltje bitterballen. Gelukkiger kun je me niet maken.
Nu;  het Corona virus. De wereld op zijn kop. Binnenblijven, niks een terrasje pakken en een Corona biertje drinken. Bitterballen kan ik zelf wel bakken, maar die smaken niet zo lekker als op een zomers terras met een biertje.
De zon schijn, het lonkt, ik wil naar buiten.
Ik kijk vanuit mijn raam op het busstation, dat is nagenoeg leeg. Een enkeling durft het aan om toch met de bus te reizen.
Ik zie bekende chauffeurs, ex collega’s.
Ze werpen een blik naar boven en zwaaien.
De bus waarin ze rijden is gedeeltelijk met linten afgezet, zodat passagiers niet te dichtbij kunnen komen.
Ook de voordeur blijft gesloten, achterin instappen.
Zou iedereen wel netjes inchequen vraag ik me af. Maar wie kan het schelen.
De zon lokt me naar buiten, tegen het dringende advies van mijn dochter in. Ik ga wandelen.
Ik loop tot aan het parkeer terrein van het Archeon. Vorig jaar liep ik nog verder, helemaal om het Archeon en de naast liggende woonwijk heen. Maar dat is me nu te ver.
Dat is twee uur lopen.
Dat red ik nu niet, eerst weer opbouwen.
Eenmaal thuis heb ik een voldaan gevoel, heerlijk eigenlijk, ik ben weer even buiten geweest. Genoten van de zon. Het voelt ook alsof ik iets heb gedaan wat niet mocht.
Op het nieuws hoor ik dat in Frankrijk niemand meer naar buiten mag.
Dat gaat hier ook gebeuren.
Er komt ook hier een run op de supermarkten.
Morgen dan toch tegen alle waarschuwingen in, boodschappen doen?
Ik zet de tv uit, ik ben even Corona moe,
Morgen zien we wel weer.

Tiny 17 mrt 2020