Selecteer een pagina

De wekker gaat. Ik kom uit een heel diepe slaap en weet even niet waar dat geluid vandaan komt. Verdwaasd kijk ik op de wekker; 06.46 uur. Ben ik gek geworden of zo? 06.45 uur hoe haal ik het in mijn hoofd om zo vroeg de wekker te zetten. De wereld is tot stilstand gekomen, ik heb geen enkele afspraak, waarom dan zo vroeg de wekker gezet?

Als ik wat meer bij mijn positieven kom, weet ik ineens: oh ja, het bejaarden koop uurtje bij AH. Ik blijf nog even liggen en besluit dan toch om eruit te gaan. Tanden poetsen, aankleden en weg. Douchen doe ik straks wel.

Bij AH aangekomen zie ik aardig wat ouwetjes rondlopen, er is geen controle op leeftijd, wat ik eigenlijk wel verwachtte. Rustig doe ik mijn boodschappen te beginnen bij de groenten. Ineens komt iemand de hoek om racen, het blijkt een echtpaar, allebei met een kar. Links en rechts pakken ze dingen uit de schappen en smijten dat in hun kar. Ik sta stil bij de tomaten en zoek nog wat groenten uit. Het echtpaar staat stil en kijkt naar mij.
“oh ze willen zeker ook tomaten hebben” denk ik en ga verder en maak plaats voor het stel. Ze racen naar de tomaten toe. Ik verlies ze uit het oog als ik verder ga.

Als ik in een vak  zoek naar de crackers die ik altijd neem, komen ze weer aan, ze blijven weer stil staan , want ik sta natuurlijk weer in de weg. Ze kunnen er makkelijk langs, er is zeker 1,5 meter ruimte, maar ze blijven staan en loeren naar mij. Ik draai me om en loop weg zonder dat ik mijn crackers heb gepakt.

“Sufferd “ denk ik bij mezelf, ik laat me intimideren door hun gedrag. Ik hoor de schelle stem van de vrouw in het gang pad naast me:
“Nee Jan niet die, diè “.
En weer tettert ze tegen Jan wat hij moet pakken.
Ik kan het toch niet laten en keer terug naar het vak van de crackers. Ze kijken me beiden aan alsof ik een pistool op ze richt. Op 1,5 mtr afstand blijf ik staan en wacht af.
Dan rijden ze een kar dwars over het pad, zodat er niemand langs kan.
Ik wacht af.
Ze worden zenuwachtig, kijken steeds mijn kant uit.
Ik wacht af.
Ze zeggen iets tegen elkaar en pakken beiden een kar vast en lopen het pad weer af.
Dan kan ik rustig mijn crackers uitzoeken.
Geregeld hoor ik de schelle stem van de vrouw Jan orders geven. Het is duidelijk wie hier de baas is.
Even later zie ik ze bij de kassa staan met twee volgeladen karren.

Arme Jan, hij zit voorlopig vast in huis met dez