Selecteer een pagina

Al maanden kamp ik met een ellendige lekkage in mijn nieuwe flat, veroorzaakt door een bouwfout. Mijn vloerbedekking en vinyl soppen van het water. De muren zijn tot 50 cm boven de vloer kletsnat. Ik  heb grote badhanddoeken op de vloer gelegd maar binnen enkele minuten zijn die ook weer doorweekt. Het is letterlijk dweilen met de kraan open. Ik kan wel huilen als ik de ravage zie die is aangericht door het water. Als eindelijk de oorzaak van de lekkage is gevonden en hersteld moet de boel drogen.De woningbouw bedenkt dat er een droogmachine moet komen. Dat ding maakt een hels kabaal en van enig woongenot is geen sprake meer. De kletsnatte vloerbedekking begint te stinken en ik kan me niet voorstellen dat de vloer eronder kan drogen met die natte troep erboven.

De vloerbedekking moet eruit. Daar moet ik toch weer even van huilen. Het is nog zo nieuw allemaal. En mijn verzekering vergoed niets omdat het om een bouwfout gaat. De manager van de woningbouw stelt me gerust; “alles wordt vergoed “. Hij stuurt iemand om de vloerbedekking eruit te halen. Dan wordt er aangebeld en staat er een mannetje voor de deur. Hij is klein, heeft heel kromme benen, een grote rode neus en pret oogjes.
“ ik kom je vloerbedekking weghalen wijffie ”zegt hij. Dan haalt hij flink zijn neus op en de rest smeert hij aan zijn mouw. Ik laat hem binnen en hij gaat de schade opnemen.

“We gaan beginnen “zegt hij “van hier tot daar“ en hij zwaait met zijn armen, “snijden we eruit”.
“We”? vraag ik verbaasd.
“Ja, dat kan ik niet alleen wijffie” zegt hij. Hij haalt een Stanley mes tevoorschijn en zakt wijdbeens en kreunend naar beneden. Verbijsterd kijk ik toe. Hij haalt nog eens ferm zijn neus op en smeert nog een kledder op zijn mouw. Hij begint te snijden en al puffend en kreunend snijd hij het hele stuk door, waarbij hij telkens een stukje opschuift al hoppend met zijn kromme benen.
“Zo nou moet je me effe helpen wijffie“ zegt hij. “Ik begin hier te rollen en jij daar“ en wijst naar een hoek van het tapijt. Ik doe braaf wat hij aan me vraagt. Zo werken we verder totdat de hele keuken vloer een deel van de huiskamer en gang van vloerbedekking is ontdaan. Hij neemt gelukkig alle vloerbedekking mee om af te voeren. En ik sta verdwaasd naar mijn kale betonnen vloer te kijken en vraag me af of het ooit nog goed komt. Dan wordt er weer gebeld, daar is het mannetje weer.

“Ik bedenk ineens, hoe zit het in je washok ”? vraagt hij. “Oh dat is droog, dat is nagekeken door het bouw bedrijf” zeg ik. “Ik geloof er niks van, zal ik effe kijken“ ? vraagt hij. Hij peutert met een schroevendraaier het vinyl in mijn washok omhoog.
“Kijk eens wijffie” zegt hij, “drijfnat“. Ik kan mijn ogen niet geloven, alles sopt van het water.
“Kom “zegt hij, “dit moet er ook uit”. En weer gaan we aan de slag. Het hok moet eerst leeg en dan het vinyl eruit. Groot probleem is de wasmachine met de droger erboven op. Hij duwt de wasmachine omhoog en ik moet het vinyl eronder uit trekken. Het lukt me niet. Dan ik de wasmachine omhoog duwen en hij aan het vinyl trekken. Ik hou het niet en zet bijna de wasmachine op zijn handen.
“Effe wachten“ zegt hij en begint eindelijk zijn neus te snuiten. Dan doen we weer een poging en na veel gehijg en gepuf van ons allebei is het vinyl eruit. Hij verdwijnt met het vinyl onder zijn arm. Ik blijf achter met een enorme bende, een kale vloer en een gevoel van wanhoop.
Zonder dat vreemde mannetje was de natte vloer niet ontdekt in het washok en zou ik later weer in de narigheid zitten. Ik heb hem dan ook uitgebreid bedankt en zelfs een hand gegeven.
“ ‘t is wel goed wijffie” zegt hij.