Selecteer een pagina

Het is een enorme opluchting. Ik heb er zo naar uitgekeken. En er ook bang voor geweest. Zou het goed gaan? En het is goed gegaan, ik ben er vanaf.

Twee dagen geleden ben ik geopereerd aan het gevolg van de beroerte die ik in april 2018 heb gehad. Na de beroerte kreeg ik te kampen met een ellendig urine verlies. Je praat er niet over. Je schaamt je ervoor. Het zal wel weer over gaan dacht ik. Net zoals mijn rechter arm en been die niet meer goed functioneerden en met revalidatie weer grotendeels herstelden. Zo dacht ik ook dat mijn blaas zich weer zou herstellen. Dat was ook wat de huisarts dacht.

Maar het herstelde niet, het werd erger. Ik wandel zo graag. Door revalideren kon ik weer redelijke afstanden lopen. En ik zag ons plan van wandelen in Spanje toch weer dichterbij komen.
Maar hoe moest dat met het urine verlies. Soms kon ik geen uur lopen zonder dat mijn Tena Lady, ondergoed en spijkerbroek drijfnat werden.

Ik wilde verder onderzoek. Ik werd uitgebreid onderzocht in het ziekenhuis. Doorgestuurd naar fysio therapie. Razend werd ik op de therapeute die mijn kleindochter zou kunnen zijn en me vertelde dat ik beter mijn best moest doen om mijn plas op te houden. Uiteindelijk werd besloten dat een operatie het enige was dat kon helpen. Maar dat doen wij hier niet werd er gezegd. Doorgestuurd naar de Bergman kliniek. Daar begon het weer van voren af aan. Onderzoek na onderzoek, therapie na therapie. Uiteindelijk besloot men ook daar dat een operatie het enige middel was dat zou helpen.

En nu ruim een jaar nadat ik met de onderzoeken begon, dan eindelijk de operatie.
Een fluitje van een cent zegt de gynaecologe, even de urine buis in een hangmatje hangen, klaar.
Pfff was dat nou zo moeilijk?

En nu is het klaar, ik verlies geen druppeltje meer en ik ben zo blij.

Nu nog effe wennen dat ik niet de dag meer hoef te beginnen met een Tena Lady.

 

Tiny augustus 2019